Όταν σαλτάρουν τα γερόντια..

* του Μίλτου Πασχαλίδη

Ο εβδομηντάρης που μπήκε στην Εφορία ουρλιάζοντας «δε θα μου πάρετε το σπίτι» και πυροβόλησε στον αέρα, είναι μόνο η αρχή. Ο επόμενος δεν θα πυροβολήσει στον αέρα. Θα σημαδέψει τον πρώτο κακομοίρη ταμία και μάλλον θα πετύχει τον πρώτο κακομοίρη φορολογούμενο που ελπίζει να ρυθμίσει τις οφειλές του. Και τις μολότοφ που είχε στην τσάντα, θα τις ανάψει βγαίνοντας απ' το Πρωτόκολλο.

Η γιαγιά που αυτοπυρπολήθηκε για να μην είναι βάρος στα παιδιά και τα εγγόνια της, είναι μόνο η αρχή. Η επόμενη γιαγιά θα αυτοπυρποληθεί στο τοπικό κατάστημα του ΙΚΑ. Αγκαλιά με κάνα δυο υπαλλήλους.

Ο 68χρονος που γκάζωσε τη BMW και φούνταρε στο λιμάνι του Πειραιά, είναι μόνο η αρχή. Ο επόμενος θα παρασύρει στο διάβα του και μερικούς ανυποψίαστους τουρίστες που ονειρεύονται διακοπές στα Κουφονήσια.

Προσποιείστε τους "υπεράνω", τσαλαπατάτε όποιον νομίζετε ότι δεν έχει τρόπο να αντιδράσει, ψηφίζετε νόμους - χειροπέδες για το καλό του έθνους, αλλά σε πολύ λίγο θα το πάρετε χαμπάρι. Με τα γερόντια δεν είναι να παίζει κανείς. Τους κόψατε τη σύνταξη, τους απαξιώσατε, τους εξευτελίσατε, δεν έχουν πια φράγκο για να παίρνουν δωράκια στα εγγόνια τους, τους συστήσατε να πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα για να μην σας κοστίζουν στον προϋπολογισμό, λεηλατήσατε τις οικονομίες τους, καταχραστήκατε τις εισφορές τους, τους λοιδορήσατε, τους εξοντώσατε.

Ένα μόνο δεν σας πέρασε απ το μυαλό.
Τα γερόντια δεν έχουν τίποτα να χάσουν.
Τι τους νοιάζει αν, αύριο, βγουν στο δρόμο ζωσμένοι εκρηκτικά κι όποιον πάρει ο Χάρος; Έτσι κι αλλιώς, το δικό τους ραντεβού με το Χάρο είναι ήδη κλεισμένο.
Το δικό σας;

* Τραγικά επίκαιρο το προ 15νθημέρου σχόλιο του Μίλτου στην άτακτη αρθρογραφία του στο e-tetRadio. Μου φάνηκε όταν το πρωτοδιάβασα πολύ σκληρό, "αμερικάνικο". Δυστυχώς η πραγματικότητα δεν είναι καλύτερη. Το άρθρο του, της 20ης Μαρτίου, εδώ.

Σκόλοψ

Φυτρώνει μικρούλι-μικρούλι σαν το κεφάλακι ενός καρφιού, αλλά πονάει το άτιμο απ' την πρώτη στιγμή! Στην αρχή δεν του δίνεις σημασία.. ένα ακόμα τσιμπηματάκι σαν τα πολλά που απασχολούν το σώμα σου: μια αμυχή στην κνήμη, ένα σφίξιμο στη γάμπα, μια σκλήθρα στο ένα δάχτυλο, μια παρανυχίδα στο άλλο, ένα μπιμπίκι που ξαναφούντωσε πλάι στη μύτη. Τι είναι λοιπόν άλλη μια τοσηδά τσιμπιά.. έστω στον πισινό;

Την άλλη μέρα το νιώθεις περισσότερο. Και από χθες, αλλά περισσότερο κι απ' όλα τ' άλλα. Το ψαχουλεύεις, το πασπατεύεις, χεχ, πονάει. Τι στο καλό.. πιάνεις το καθρεπτάκι και προσπαθείς με επιδέξιες κινήσεις να πετύχεις να δεις το είδωλό του, για να διαπιστώσεις ότι εκεί χάμω είναι φτωχός ο φωτισμός που να πάρει! Αλλά μια ιδέα την πήρες.. είναι εκεί, περήφανο και πονηρό. Ένα κακό σπυρί στον κ*λο!

Αποφασίζεις να επιστρατεύσεις όλα τα δυνατά μέσα να το πολεμήσεις. Ω, ναι, γιατί μιλάμε για πόλεμο εδώ, όχι αστεία! Και μετράς τις δυνάμεις υπεράσπισης: μπεταντίν, βαμβάκι, αντισηπτικά, αντιβιοτική αλοιφή και -έσχατη ζώνη άμυνας- πρόπολη και λαδάκι αγιασμένο. Χλωμιάζεις και μόνο στη σκέψη της μάχης, έχεις φάει ήδη γκολ από τα αποδυτήρια, αλλά και κάθε χαμένο λεπτό αποδεκατίζει την ήδη διαλυμμένη αυτοπεποίθησή σου. Και ξεκινάς επίθεση..

Μα το καταραμένο ανθίσταται και μάλιστα σθεναρά! Κι όχι μόνο, αλλά γιγαντώνεται κιόλας! Τρέφεται -λες- από τις δικές σου επιθέσεις καθαριότητας. Σε τρεις μέρες μέσα το πεδίο της μάχης έχει γύρει επικίνδυνα και απειλεί να σε πνίξει. Το κεφάλι του καρφιού έχει γίνει ολόκληρο φουντούκι, με απειλητικές τάσεις εξάπλωσης σε ακτινική δέσμη. Ξαναμετράς τις δυνάμεις που σου απέμειναν, επανα-υπολογίζεις τη δραστική τους ικανότητα και αποφασίζεις να δανειστείς τους πρώτους μισθοφόρους: μερικά πειθαρχημένα λευκά στρατιωτάκια - αντιβιοτικά, με σκοπό να πλήξεις τον εχθρό στο κέντρο του.

«Σκληρόν σοι πρός κέντρα λακτίζειν», "άδικα πολεμάς, μη τα βάζεις με τα σίδερα" σαν να σου λέει και το φουντούκι γίνεται κάστανο, με την ουρά του να έχει καταλάβει κάποιο από τα νεύρα που ελέγχουν το πόδι. Αυτό ήταν.. πλέον εκτός του πισινού παρέλυσε και το δεξί σου πόδι και η μόνη πλέον ανακουφιστική στάση είναι εκείνη της απόλυτης ξάπλας. Χεχ!!

Τετέλεσται..

>>>

..μα -πώς γίνεται καμιά φορά στις ταινίες- την έσχατη στιγμή, στην κρισιμότερη φάση, εκεί που όλα δείχνουν ότι άλλο πια ο πόνος δεν αντέχεται, έρχεται σαν απο μηχανής θεός η λύση από ψηλά, απ' τον αέρα, σαν άλλη αεροπορία να βομβαρδίσει το ισχυρόν κέντρον και να σώσει τις αποδεκατισμένες δυνάμεις υπεράσπισης. Έτσι κι εδώ, χμ! Χρειάστηκε μια ιδέα, μια προτροπή, ένα κάλεσμα και φυσικά μια αποφασιστική κίνηση. Και ΜΠΟΥΜ έφτασε μια αιχμηρή καλοστοχευμένη οβίδα και έσκασε ακριβώς στο κέντρο του κάστανου και σκόρπισε τον πανικό στις τάξεις του πονηρού. Και μετά ήρθαν τα πυροσβεστικά να ξεπλύνουν κάθε του απομεινάρι.

Και να ανακουφίσουν ακαριαία τον συσσωρευμένο πόνο.

Τι κι αν παραμένουν τα σημάδια της μάχης, τι κι αν δεν σβήνει η μνήμη του πόνου. Το αποτέλεσμα μετράει, που στο βάθος-βάθος του δε διαφέρει και πολύ απ' το αποστολικό:

«ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν,

ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι»

(Β΄Κορ. ιβ΄7)

Το sms του Απρίλη

Βουίζει απόψε μυστικά μες την καρδιά μου ένας σκοπός

και με κυκλώνει από παντού ο κόκκινος χορός.

Απ' το σκοτάδι έρχομαι μ' ένα μικρό τραγούδι,

ένα τραγούδι φωτεινό κρυφά να το χαρίσω

στους φίλους που είναι πια αργά να κάνουν πίσω.

Πότε θα τραγουδήσουμε τραγούδια ευτυχισμένα,

Απρίλη ψεύτη χάνομαι στα ψεύτικα όνειρά σου...

* Το σκίτσο είναι του Δ. Χατζόπουλου από την εφημερίδα «τα Νέα» της 23ης Σεπτεμβρίου 2011.
* Οι στίχοι από το τραγούδι «Κόκκινος χορός» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, από το δίσκο τους «Απρίλη ψεύτη» (1989). Ακούστε το εδώ.

Primavera

Δεν ξέρω τι λένε οι επιστήμονες, το δικό μου ημερολόγιο γράφει, 21 Μαρτίου: ανατολή 06:27, δύση 18:38. Ισημερία σου λένε μετά, χε!

Στην υγειά της ..μπερδεμένης Άνοιξης λοιπόν, που και φέτος -όπως πάντα- έκανε αμφιλεγόμενη είσοδο. Χθες με ομίχλη και υγρασία, σήμερα με λιακάδα και ζεστασιά. Χθες με κούραση και τεμπελιά, σήμερα με ζωντάνια και κρυφές υποσχέσεις. Ελπίδα;

«Τελικά είχες δίκιο, Μάρτιος-Φεβρουάριος, 0-1», έφτασε μεσημεριάτικα η απάντηση στο email. Είχαμε μια διχογνωμία με τον Β. Για το ποιος μήνας κρύβει μέσα του περισσότερη ελπίδα, ο Φεβρουάριος ή ο Μάρτιος; Και προς επίλυση του προβληματισμού ο Β. ξέθαψε την πιο αναμφισβήτητη πηγή κι ας μη τον δικαίωνε.

“τῇ γὰρ ἐλπίδι ἐσώθημεν· ἐλπὶς δὲ βλεπομένη οὐκ ἔστιν ἐλπίς· ὃ γὰρ βλέπει τις, τί καὶ ἐλπίζει; εἰ δὲ ὃ οὐ βλέπομεν ἐλπίζομεν, δι' ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα” (προς Ρωμ. η'24-25)

Κρύβει κι η Άνοιξη ελπίδα, δε διαφωνώ, αλλά πώς να το κάνουμε, υπερτερεί τότε η απόλαυση, το νιώσιμο, οι χειροπιαστές αποδείξεις των χρωμάτων και των μυρωδιών ότι η παγωνιά και η μουντάδα έμειναν πίσω μας οριστικά. Όλα αυτά που ένα μήνα πριν κινούνταν στη σφαίρα των ονείρων και της προσδοκίας, όταν το καλύτερο που είχαμε γιατρικό ήταν μονάχα η ελπίδα.

>>>

«Μάλλον τελικά θα πρέπει να 'ρθει μια μπέμπα για να φέρει την Άνοιξη», μου έγραφε με λαχτάρα η Φ., περιμένοντας από μέρα σε μέρα τον ..πελαργό, με έντονη την επιθυμία της εκείνος να την επισκεφτεί με την είσοδο της Άνοιξης, σήμερα δηλαδή!

Κοιτώ έξω απ' το πρωί και ξεχνιέμαι χαζεύοντας τον ανέφελο ουρανό. Με δυσκολεύει λίγο η θαμπάδα, αλλά τι στο καλό, δε θα διακρίνω ένα πελώριο πουλί να κουβαλά ένα βαρύ φορτίο; χεχε!

* Η φωτογραφία είναι από εδώ.

ξαναζεσταμένες προσδοκίες

Άτιμο πράγμα οι προσδοκίες! Πόσο μάλλον οι μεγάλες προσδοκίες.

Μια μέρα, μια στιγμή, ανοίγει το παράθυρο μιας προσδοκίας. Μιας μελλοντικής πιθανότητας. Αλλά, να! Αρχίζει κιόλας να έρχεται πιο κοντά, αρχίζει να σχηματίζεται ένα περίγραμμα, ένα αχνό σχέδιο, δυο πινελιές χρώμα σ' ένα λευκό καμβά που περιμένουν τα δάχτυλα να τις μορφώσουν σε ζωγραφιά. Κι ο νούς αρχίζει και αρέσκεται σ' αυτό το παιχνίδι με την προσδοκία. Και κάνει συνδυασμούς πιθανής πραγματοποίησης, δειλά-δειλά στην αρχή, πιο ξεθαρρεμένα μετά, δημιουργεί συλλογισμούς και εναλλακτικά σενάρια, λύνει -το κυριότερο!- ενδεχόμενες αναποδιές και προβληματισμούς.

Το βράδυ της παραμονής η προσδοκία έχει καθίσει στο μυαλό σαν μοσχαράκι κοκκινιστό που μετακόμισε, από το αχνίζον πήλινο στο στομάχι, με μία μόλις πηρουνιά... Έχει στρογγυλοκαθίσει και έχει πάρει τα ηνία της σκέψης και τρέχει καβάλα, τρέχει με χίλια.. έχει σχεδόν πραγματοποιηθεί, μην πω έχει ήδη καταφέρει και τις πιθανές συνέπειες, τ' απόνερα της πράξης! Κι όταν ξυπνά απ' τον ταραχώδη ύπνο είναι σαν να μην πέρασε μια ώρα. Η βαρυστομαχιά στο μυαλό είναι εκεί παραμένουσα, αχώνευτη ακόμα. Είναι τώρα η ώρα του ρολογιού.

Κοιτάει.. είναι πρωί ακόμα, βέβαια. Μόλις ξύπνησε αφού. Σηκώνεται, φτιάχνεται, ακολουθεί τη συνηθισμένη ρουτίνα με ασυνήθιστο νεύρο, άλλο ρυθμό, άλλο εσωτερικό ρυθμικό στακάτο στροφάρισμα. Έναν άρυθμο ρυθμό, κάτι σαν jazz. Μπιπ-μποπ-μπιπ-μπιπ-μποπ.. ετοιμάζει το πρωινό, τρώει, μπιπ-μποπ-μπιπ-μπιπ-μποπ.. πλένει τα δόντια, συγυρίζει το δωμάτιο, μπιπ-μποπ-μπιπ-μπιπ-μποπ.. σκοτώνει λίγο χρόνο στο κομπιούτερ, μπιπ-μποπ-μπιπ-μπιπ-μποπ.. παράλληλα σκέφτεται, σκέφτεται ασταμάτητα κι αχόρταγα και χτυπάει μέσα του ο ρυθμός μπιπ-μποπ...

Ξανακοιτάει.. μεσημέριασε. Είναι ώρα ακόμα. Είναι στη δουλειά, χαμαλοδουλειά σήμερα και κουβάλημα. Το μεροκάματο να βγαίνει. Βγαίνει; Στιγμές-στιγμές ξεχνάει, στιγμές χάνεται. Η προσδοκία έχει σιγοβράσει μέρες τώρα μέσα του, έχει παραβράσει μάλλον. Τα ζουμιά της έχουν μεστώσει κι έχει σερβιριστεί αχνιστή ήδη απ' το πρωί. Πόσο να κρατήσει θερμοκρασία, κρυώνει..

Κι όταν κοιτάει ξανά είναι ώρα, έρχεται ώρα. Λεπτά.. 30.. 15.. 2.. δευτερόλεπτα.. πού είναι, γιατί αργεί; Δε θα 'ρθει; Μήπως καθυστερήσει; Δε θα 'παιρνε τότε τηλέφωνο; Μάλλον δε θα μπορούσε, ε;

Today's Soundtrack:

Θ. Μικρούτσικος | Κ. Λαχάς | Δ. Μητροπάνος

«Τυμβωρύχος»
"Στενεύουν τα περάσματα, οι φίλοι μου φαντάσματα"

Ξανακοιτάει τώρα κάθε λεπτό. Και κάθε λεπτό νέο σενάριο και καινούριοι συλλογισμοί με εναλλακτικά περιγράμματα, που όταν συνδυαστούν βγάζουν νέα υπο-πιθανότητα, πιο πιθανή από την πρώτη. Που σερβίρεται κι αυτή αχνιστή καίτοι άψητη...

"όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης,

χάθηκα πάλι μες στο πρόσωπο εκείνης"

...και το παιχνίδι των προσδοκιών συνεχίζεται σα φαύλος κύκλος που όλο στενεύει.

"η οδοντόκρεμα δεν τελείωνει ποτέ,
τελειώνει μόνο η υπομονή να την ζουλάμε"

Παραφράζοντας την -εντελώς- αληθινή ρήση ενός παντελώς αγνώστου, ναι, η προσδοκία για κάτι δεν τελείωνει ποτέ, τελειώνει μόνο η υπομονή να την ξαναζεσταίνουμε.

Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι... μπιπ-μποπ-μπιπ-μπιπ-μποπ..

Η μοναξιά του καλλιτέχνη

* του Herman Hesse

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι και καλλιτέχνες [...] που έχουν δύο ψυχές, δύο οντότητες μέσα τους, σ' αυτούς συνυπάρχουν το θείο και το δαιμονικό στοιχείο, το μητρικό και το πατρικό αίμα, η ευτυχία και ο πόνος υπάρχουν και έχουν μια εχθρική και μπερδεμένη σχέση μεταξύ τους [...]. Και οι άνθρωποι αυτοί, που η ζωή τους είναι πολύ ανήσυχη, βιώνουν μερικές φορές στις σπάνιες στιγμές της ευτυχίας μια άφατη και πολύ δυνατή ομορφιά, ο αφρός αυτής της ευτυχίας εκτινάσσεται μερικές φορές πολύ ψηλά και εκτυφλωτικά πάνω από τη θάλασσα του πόνου, ώστε αυτή η σύντομη και λαμπερή ευτυχία αστράφτοντας αγγίζει και μαγεύει τους άλλους. Έτσι γεννιούνται, σαν πολύτιμος και φευγαλέος αφρός ευτυχίας πάνω στη θάλασσα του πόνου, όλα εκείνα τα έργα τέχνης, όπου ο κάθε μοναδικός πονεμένος άνθρωπος ξεπερνά για μια ώρα τη μοίρα του κι έτσι η ευτυχία του αστράφτει σαν αστέρι κι εμφανίζεται σ' όλους τους άλλους, που το βλέπουν, σαν κάτι το αιώνιο και σαν δικό τους ευτυχισμένο όνειρο.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όποιο όνομα και να 'χουν οι πράξεις και τα έργα τους, ουσιαστικά δεν έχουν καμιά ζωή, δηλαδή η ζωή τους δεν έχει υπόσταση, δεν έχει μορφή, δεν είναι ήρωες ή καλλιτέχνες ή στοχαστές με τον τρόπο που κάποιοι άλλοι είναι δικαστές, γιατροί, παπουτσήδες ή δάσκαλοι. Αντίθετα η ζωή τους είναι μια αιώνια, πονεμένη παλίρροια, είναι δυστυχισμένη και σπαραγμένη, είναι φριχτή και χωρίς νόημα, αφού κανείς δεν μπορεί να δει το νόημα που υπάρχει σε εκείνα ακριβώς τα σπάνια βιώματα, τις πράξεις, τις σκέψεις και τα έργα που φεγγοβολούν πάνω από το χάος μιας τέτοια ζωής. 

Στους ανθρώπους αυτούς γεννιέται η επικίνδυνη και φοβερή σκέψη πως ίσως ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή είναι μια οδυνηρή πλάνη, ένα βασανιστικό και δυστυχισμένο έκτρωμα της αρχέγονης μητέρας, ένα άγριο και ζοφερά αποτυχημένο πείραμα της φύσης. Σ' αυτούς όμως γεννιέται ακόμα και μια άλλη σκέψη, πως ίσως ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα κατά το ήμισυ λογικό ζώο, αλλά ένα θεϊκό παιδί που προορίζεται να μείνει αθάνατο.

* Από το βιβλίο του Herman Hesse, «Ο Λύκος της Στέπας» (μτφ. Νίκος Μπατσίδης, εκδ. «γράμματα», σ.45-46).

Το sms του Μάρτη

Έχει σημασία πού στέκεσαι.. το αντιλαμβάνεσαι;

Έχει σημασία πώς ανατράφηκες, πού μεγάλωσες, ποιοι ήταν οι δάσκαλοί σου, οι φίλοι σου, η οικογένειά σου. Έχει σημασία ποιες θεωρίες ασπάστηκες, ποιες φιλοσοφίες υιοθέτησες, ποιες ιδέες ενστερνίστηκες, ποιες αρχές αποφάσισες να ορίζουν τη ζωή σου. Έχει σημασία τι βλέπεις όταν κοιτάς τον «βυσσινόκηπο».

Ο βυσσινόκηπος είναι πάντα ο ίδιος, ένα περβόλι γεμάτο βυσσινιές. Τα μάτια που τον κοιτάζουν διαφέρουν.

* Βασισμένο σε κείμενο της Νίνας Κουλετάκη από το blog της, προσέγγιση στο ομώνυμο έργο του Τσέχωφ. Διασκευασμένο στα μέτρα του παρόντος ιστολογίου.