Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2020

δεν είμαστε μόνον ο εαυτός μας


Μόνο η στιγμή που εξευτελίζεται η ζωή μας περιέχει όλες τις άλλες στιγμές της ζωής μας. Μόνο τότε, ό,τι και όσα επράξαμε λερώνονται και καταργούνται. Όσα μάθαμε και ακούσαμε και όσα θαυμάσαμε. Σαν να μην γράφτηκε ποτέ η Ενάτη και να μην ειπώθηκαν από χείλη ανθρώπων οι μυθικοί μονόλογοι του Κύκνου. Να μην ράγισε τις πέτρες των θεάτρων ο θρήνος της Αντιγόνης και του τυφλού Οιδίποδα.

Αυτό που είμαστε δεν είναι μόνον ο εαυτός μας. Είμαστε ακόμα και εκείνα που χάσαμε και όσα χαρίσαμε και ό,τι κερδίσαμε με κόπο και αγρύπνιες. Είναι ακόμα και τα αινίγματα των φίλων και των συντρόφων μας, των συγγενών και των αγνώστων, τα πάθη και οι αμαρτίες τους, η δόξα της ομορφιάς τους και τα έργα τους, γιατί πάντα σέρνουμε τους διπλανούς μας και πάντα εκείνους που δεν γνωρίσαμε και τους βλέπουμε από μακριά. Είναι οι φωνές τους μέσα στη νύχτα όταν ζητούν βοήθεια, το παρακλητικό βλέμμα τους, όταν παντού μες στον κόσμο και μες στο σπίτι σταματά ο αέρας και μόλις που απλώνεται ικετευτικά το χέρι που αγάπησες και το φίλησες κάποτε γονατιστός, όταν μας έδιναν την ευχή τους και προσεύχονταν για μας και ίσως γι' αυτό, όταν αγγίζουμε την ξερή πέτρα, η πέτρα βγάζει σπαρακτικό αναστεναγμό και σκίζεται στα δύο και αμέσως αναβρύζει δροσερό νερό. Έτσι εξηγείται γιατί αλλάζει και η φωνή μας, που άλλοτε μοιάζει με των Αγγέλων και άλλοτε με των θηρίων και, όταν περνάμε στους δρόμους, οι περαστικοί μάς κοιτάζουν με κατάνυξη ή παραμερίζουν έντρομοι και κάνουν τον σταυρό τους.

* Μάνος Ελευθερίου, Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές, εκδ. Μεταίχμιο 2006




Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020

un

Τις μικρές ώρες, τότε που η νύχτα έχει καλύψει τους πολλούς θορύβους άλλης μιας μάταια κοπιαστικής ημέρας, όταν το μόνο που ακούγω κάτω απ' τα σκεπάσματα είναι οι άγρυπνοι λυγμοί του σκύλου στην αυλή και κάποτε τα γουργουρίσματα του αθόρυβου ψυγείου στην κουζίνα· και λίγο προτού τα μάτια παραδοθούν στο γλυκό χνώτο του ύπνου, βάζω καμιά φορά και ακούω αυτή τη γαλήνια μελωδία, νανούρισμα και προσευχή και μοναξιά μαζί.


Και ξεγελώ τον φόβο μου, ότι υπάρχει τελικά ομορφιά σ' αυτόν τον κόσμο.

Και κάποιες φορές κοιμάμαι πριν τελειώσει.

Μα κάποιες φορές τελειώνει πριν κοιμηθώ. Εκείνες ακριβώς τις ώρες, σε σκέφτομαι.




Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2020

το δύσκολο

Όπως κι αν έρθουνε τα πράγματα
όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες
πάντα μπορεί κανείς να ερωτεύεται.
Το δύσκολο είναι να αγαπάς.

* του Τίτου Πατρίκιου, από τη συλλογή 'Συγκατοίκηση με το παρόν'.



Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2020

ένας Kobe η χαρά μου


Θυμάμαι όταν ήμαστε μικροί και ρίχναμε σουτάκια στις μπασκέτες της γειτονιάς ή στήναμε "θρεί ον θρεί" στα γηπεδάκια του σχολείου, φωνάζαμε «..και σουτάρει ο Μπάνε» όταν έφευγε η μπάλα απ' τ' ακροδάχτυλα. Ή αντίστοιχα «..ο Γκάλης» ή «..ο Φάνης» ανάλογα με τις οπαδικές προτιμήσεις ή φυσικά «Σούμποτιτς για τρεις..» όταν βαρούσαμε απ' τη γωνία και η μπάλα κατέληγε κάπου πίσω απ' το ταμπλώ ή έβγαινε με περίσσεια δύναμη άουτ από την άλλη πλευρά.

Στα mid '00s στην κατασκήνωση, όμως, όλα μα όλα τα παιδιά ένα όνομα είχαν στα χείλη τους. Και στις φανέλες τους, φυσικά, αρκετά από αυτά.
«Κόμπε για τρειιιιιις!»
«Σπάσιμο της μέσης και Κόμπε για δύο..»
«Φεύγει στον αιφνιδιασμό και Κόμπε αφήνει τη μπάλα στο καλάθι»
.

Το Νεραϊδοχώρι σε τίμησε θρύλε Κόμπε, έτσι, με -ε στο τέλος, όπως σου έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια. Και ήσουν εκεί, κάθε χρόνο, στα best-of της καλοκαιρινής σεζόν.

Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις και την παρουσία σου στ' αμέτρητα μονά· ψήλωνες περισσότερο το μπόι μας, έμπαιναν και καναδυό κουφά παραπάνω.
Ώρα καλή.



Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2020

nobody's second choice



- Better than when we were married.
- How about that?
- It isn't always there for us. Maybe that's why it's good.
- Yeah, well.. I mean.. we're older now.
- Older is better?
- More like smarter. You know. I mean, maybe if, maybe if we'd been what we are now back then things would have played out differently. Just something to think about.
- I guess. But now it is what it is, Vin.


- Hm. Why, you don't think we could, though?
- I think it's like we took what we had, and we dropped it on the floor, like it was some old teacup or something.
- Hm.
- And now, with the kids grown and the years gone, we could sit there on the floor with the glue and put it all back together again, every piece where it needs to go. And then, at the end, after all that work, you'd still see all the cracks and the missing pieces. You and Abby?
- Nah.


- Nobody wants to be anybody's second choice, Vin. That never works.
- Easier to just.. buy a new teacup?
- Yeah. Easier.


* Andrea and Vincent, The Deuce, 3rd season - 7th episode, "That's a wrap"



Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2020

Μάντεψε ποιος



​​Θυμάστε όταν ήμαστε παιδιά, ερχόταν κάποιος από πίσω μας, έκλεινε τα μάτια μας με τις παλάμες του και το παιχνίδι ξεκινούσε, να προσπαθούμε να σκεφτούμε ποιος ήταν αυτός που μας αγκάλιαζε κρυφά. Οι πρώτες μαντεψιές ήταν οι πιο προφανείς, των κοντινών φίλων, των κολλητών. Στις επόμενες ο νους διερευνούσε μακρινές εκπλήξεις. Μήπως ο ένας; Μήπως ο άλλος; Ή άραγε εκείνη; Όσο πιο πολύ κρατούσε η σιωπή του κρυμμένου, τόσο πιο δύσκολη ήταν και η σωστή πετυχεσιά. Κι έμενε πάντα ο φουντωμένος πόθος μην ήτανε άραγε το κορίτσι ή το αγόρι που είχαμε κρυφά ερωτευτεί. Μα στους διάφανους κοντινούς μας δεν πήγαινε εύκολα η σκέψη.

Δεν ξέρω τι μας εκνεύριζε περισσότερο όταν δυσκολευόμασταν να βρούμε τον "ένοχο", που χάναμε και βρισκόμασταν σε αδιέξοδο μνήμης ή ότι συνειδητοποιούσαμε τη φτώχεια μας σε ανθρώπους σημαντικούς και αγαπημένους.

***

Πόσους θα θυμόμασταν να αριθμήσουμε σήμερα αν μας έκλειναν τα μάτια; Μέχρι πού θα πήγαινε ο νους μας; Η καρδιά μας; Ή μήπως «στενεύουν τα περάσματα κι οι φίλοι μου φαντάσματα» για να μνημονεύσω τον Θάνο που θα μας λείψει. Ή το εγώ μας συμπλήρωσε όλα τα κενά της ζωής και ζορίζεται να χωρέσει άλλον.

Αγαπημένοι μου, μες στο δυο-φορές-20 συνεχίζουμε φωτισμένοι το δικό μας άδειασμα, αφήνοντας χώρο για να αναπαύεται δίπλα μας η παρουσία των αγαπημένων μας. Αυτό σας εύχομαι.

Κι ας μην είναι πάντα πετυχημένη η μαντεψιά.



Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2019

There are some people out there


You're right.
I hate people.
I'm scared of them.
I've been scared of them practically my whole life.
People I loved, people I trusted.. have done their absolute worst to me.
And for a long time, that's all I ever knew.
 

[...]
 

But then there are some people out there..
And it doesn't happen a lot.
It's rare.
But they refuse to let you hate them.
In fact, they care about you in spite of it.
And the really special ones, they're relentless at it.
Doesn't matter what you do to them.
They take it and care about you anyway.
They don't abandon you, no matter how many reasons you give them.
No matter how much you're practically begging them to leave.

And you wanna know why?
Because they feel something for me that I can't.
They love me.
And for all the pain I've been through, that heals me.
Maybe not instantly.
Maybe not even for a long time, but it heals.
And, yeah, there are setbacks.
We do fucked up things to each other.
And we hurt each other, and it gets messy, but that's just us, in any world you're in.
 

And, yeah, you're right.
We're all told we don't stand a chance, and yet we stand.
We break, but we keep going, and that is not a flaw.
That's what makes us.


So, no, I will not give up on this world.


* Mr Robot, 4th season, 11th episode, "eXit"