Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

Gettin' Away

Επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές μου περιπέτειες με περίμενε ένα e-mail στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Όχι ένα στο σύνολο, ένα αναπάντεχο εννοώ. Ένα ευχάριστο, εντελώς μη αναμενόμενο! Έγραφε..

"Ένα teaser της μεγάλης μας υπερπαραγωγής!!"


Ο Θοδωρής είναι παλιόφιλος από τα χρόνια της Σχολής. Έτυχε να καθίσουμε σχεδόν δίπλα-δίπλα τις πρώτες ξενέρωτες μέρες.. πρωτάκια τότες, χεχ! Έτυχε; Χμ, τυχαίνει και ποτέ; Έκτοτε μας ένωσαν οι κουβεντούλες, οι πλάκες, οι ατέλειωτες αραχτές στο κυλικείο, τα νευρικά ξενύχτια εργασιών, τα σινεμά, οι μουσικές, οι μπύρες... Τα βιβλία σίγουρα. Κάποτε τηλεφωνιόμασταν κάθε μέρα. Κάποτε με πήρε τηλέφωνο στη γιορτή ..του, για να μου θυμίσει να του πω χρόνια πολλά, χεχε, this is Theodore!

Ούτε που θυμάμαι πότε μιλήσαμε τελευταία φορά (ε καλά, το χθες δε μετράει, χμ, ε Θοδωρή;). Gettin' away, λοιπόν, το χάρηκα. Και το ζήλεψα, δε λέω! Για την πλάκα τους με τον ψηλό το Θανάση; Χμ, για την πλάκα τους, perche no? Περιμένω με αγωνία το final cut. Με το καλό στα φέστιβαλ.

Κάτι μου λέει ότι θα τα λέμε συχνότερα.

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

To απόλυτο και το δεδομένo

* της Νίνας Κουλετάκη


To απόλυτο και το δεδομένο αφορούν στους πολύ νέους
ή στους πολύ αδιάφορους.

Ήταν απόλυτη. Το διόρθωσε.
Βλέπεις, δεν ήταν πολύ νέα. Και καθόλου αδιάφορη.
 
Τη θεωρούσε δεδομένη. Κι εξακολουθούσε.
Ούτε αυτός ήταν πολύ νέος...
 
* Από το πολύ ωραίο blog της, «ιγ' ι'». Ανάρτηση και σχόλια εδώ. Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από εδώ.

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011

Με τις καλύτερες των προθέσεων

«αχ, θάλασσά μου σκοτεινή» (Πορτοκάλογλου)
Μ' αυτό το στίχο σαν τσιγάρο στα χείλη συναντήσαμε την παρέα στην Αμμουδιά. Σκασμένοι, μπουχτισμένοι απ' το τρεχαλητό μιας εργασιακής βδομάδας βγαλμένης απ' τα παλιά, που η μέρα ξεκινούσε χωρίς να γνωρίζει πότε θα τελειώσει. Έτσι κι εκείνη τη μέρα, οι 14 ώρες του φευγιού έγιναν 16,5 και η σκέψη για απογευματινό μπάνιο στο Ιόνιο όλο και απομακρυνόταν. Χεχ, βέβαια, τη διώξαμε μια για πάντα αυτή τη σκέψη με τις γκάφες τις διαδρομής.. Γνωστή η συνέχεια, σκύβω ξανά το κεφάλι! Δεν αρκούν, δυστυχώς, οι καλές προθέσεις!

«θάλασσα-πικροθάλασσα γιατί να σ'αγαπήσω..»
(Λοΐζος)
Αλλά χωρίς λίγη περιπέτεια, βρε παιδί μου, δε νοούνται διακοπές, ε; Περιπέτεια -καλή ώρα- σαν την αξέχαστη εμπειρία του Αχέροντα. Που ευτυχώς που δεν καταγράφηκε τελικά σε καμία ηλεκτρονική μνήμη, κρατιέται έτσι πιο ζωντανή στη δική μας!
Τι πάει να πει «..γιατί να σ' αγαπήσω;» Γιατί έτσι! Την αγάπησα και φέτος τη θάλασσα. Την έζησα απ' την καλή στο σύντομο camping, την έζησα κι απ' την καλύτερη στην Αμμουδιά και τα πέριξ. Της ανοίχτηκα ξέρετε, της παραδόθηκα σχεδόν χωρίς όρους.. της εξομολογήθηκα τα πάντα! Στις μοναχικές μου βόλτες ξημερώματα στην Αμμουδιά και ξανά πλάι στη σημαδούρα στ' ανοιχτά του Βράχου. Η καλυτερότερη εξομολόγηση.. στη θάλασσα.. σ' αυτή που ν' ακούει μόνο ξέρει και δάκρυα να σβήνει. Στη θάλασσα των καλών προθέσεων.

«κι αν η καρδια μου θάλασσα με κύμα ταραγμένη»
(Ξυδούς)
Ήταν παράξενο κι αυτό το καλοκαίρι. Ανυπόμονο, έντονο, αλλά και όμορφα ανακουφιστικό. Αποκαλυπτικό! Για κάποιο λόγο τα καλοκαίρια μου είναι συνυφασμένα με απώλειες, μα τούτο 'δω παραήταν ωφέλιμο, αναπλήρωσε πολλά κενά, πολλές απώλειες. Τόσες που...

«..ησύχασε η θάλασσα μέσα στα μάτια σου, το πλοίο φτάνει μπαίνει μες στο λιμάνι»
(Ζιώγαλας)
Δεν ξέρω για πόσο θα ησυχάζει η θάλασσα μέσα στα δικά μου μάτια, δεν εξαρτάται δυστυχώς από το λιμάνι (τότε θα ήταν εύκολο!). Στο κεφάλι μας (και στο ...ξερότερο όλων, το δικό μου!) είναι όλα. Οι καλές προθέσεις καμιά φορά μας σώζουν!

«κι ο ήλιος θα δύσει καθώς το καράβι κοιτώ, το στερνό, που εδώ θα μ' αφήσει»
(Καζούλης)
Πολύ θα ήθελα να μ' αφήσει το "καράβι" κάπου εκεί στην Πάργα, να περιδιαβαίνω τα στενά, το κάστρο. Ή εκεί στ' ανοιχτά στο Βράχο να τραγουδώ μονάχος στη θάλασσα. Στον Αχέροντα να ψάχνω τις παγωμένες πηγές, στην Αμμουδιά να σκαλίζω κοχύλια..

«αχ, θάλασσά μου!»

Καλό Φθινόπωρο να 'χουμε, κι ας μην τέλειωσε ακόμα το Καλοκαίρι. Κι ας μην εξαντλήθηκαν οι άδειες. Κι ας μην καταφέραμε να ξαπλώσουμε κάτω απ' τ' αστέρια στην ελληνική ύπαιθρο. Κι ας μην προλάβαμε να ερωτευτούμε το κορίτσι (ή το αγόρι :-)) που έφτιαχνε κρέπες τελευταίο απόγεμα στην Πάργα..
Θα 'ναι ωραίο το Φθινόπωρο κι ακόμα καλύτερος ο Χειμώνας (θα συντονίσω την ψυχή μου ή τουλάχιστον αυτή την καλή πρόθεση έχω). Δεν αρκούν, όμως, μόνο οι καλές προθέσεις, τι να κάνουμε! Χρειάζεται και καρδιά, καλή καρδιά, φίλοι μου!



Κοιτώ το βιβλίο που αγόρασα το τελευταίο απόγευμα στη Θεσσαλονίκη και ξέχασα(;) να ανοίξω μέρες τώρα. Στέκει εκεί, ατσάκιστο, κολλαριστό, σκονισμένο με άμμο απ' όπου πέρασε, μα δεν ακούμπησε.

Σήμερα το πρωί επέστρεψα σκασμένος απ' το χωριό. Πάντα σκάω που επιστρέφω, δε μου ταιριάζει. Ειδικά αυτή τη φορά που είχα πάνω εξαιρετική παρέα! Άδειασα τα πράγματα και έψαξα για το φρεσκοπλυμμένο μου ..μαγιώ! Γύρεψα και την αγαπημένη μου πορτοκαλί κοντομάνικη και έτρεξα προς το υπόγειο. Ξεσκόνισα το ποδήλατό μου και πετάλισα γοργά προς άγνωστη κατεύθυνση. Να νιώσω τον αέρα να τυλίγει το σώμα μου. Εντάξει, δεν είναι σαν την αγκαλιά της θάλασσας, τ' ομολογώ, αλλά παραμένει καλό υποκατάστατο!

Μου φάνηκε κιόλας ότι το μπλουζάκι μύριζε ακόμα αντηλιακό.. Ιδέα μου; Ή μήπως μυρωδιά απ' το προσεχες μέλλον;

Τρίτη 16 Αυγούστου 2011

The King / The Kiss


Ο Alfred Wertheimer τριγυρνούσε πέριξ του Mosque Theater, μια υγρή βραδιά του Ιουνίου του 1956. Είχε κληθεί εκεί, στο Richmond της Virginia, να απαθανατίσει το Elvis Presley Show, ενός Elvis που είχε ήδη αρχίσει να κατακτά τον κόσμο με τις εμφανίσεις και τις πρώιμες ηχογραφήσεις του στην περίφημη Sun Records.

Για μια στιγμή διέκρινε δύο φυγούρες στο βάθος ενός σκοτεινού και στενού διαδρόμου: το μελλοντικό αστέρι της ροκ εν ρολ με τη φιλεναδίτσα του ..εκείνης της ημέρας. Στην αρχή δίστασε, αποφάσισε να τους αφήσει μόνους, αλλά μετά σκέφτηκε ότι δεν είχε τίποτα να χάσει.

Η άγνωστη νεαρά είχε κλείσει από νωρίς ραντεβού μαζί του. Πέρασαν μαζί όλη τη μέρα. Απ' το πρωί με ένα μπωλ σούπα στο coffee shop του Hotel Jefferson, διαβάζοντας τις σημειώσεις του Elvis για την εμφάνισή του στο show του Steve Allen της επόμενης μέρας, περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της Βιρτζίνια, περνώντας τρυφερές, ξέγνοιαστες στιγμές λίγο πριν τη συναυλία στο Mosque Theater.

Πλησίασε. Ήταν εκεί, στο πλατύσκαλο μιας βοηθητικής εξόδου. Εκείνη ακουμπισμένη στο κιγκλίδωμα. Εκείνος να την κρατά από τη μέση. Ήταν κοντά, πολύ κοντά. Ο Wertheimer σήκωσε την κάμερα, σημάδεψε, νετάρισε και «κλικ»! Τούς απαθανάτισε στη θρυλική πόζα, γνωστή σήμερα ως "The kiss".

Ο Elvis έφυγε από το Mosque Theater πλημμυρισμένος δάκρυα ευτυχίας από την εμφάνισή του και τη λατρεία τριών χιλιάδων -κυρίως- γυναικών. Η εμφάνισή του στο Steve Allen Show την επόμενη μέρα θα αποτελούσε γι' αυτόν καταπέλτη για τη μετέπειτα μυθική καριέρα του. 

Λίγους μήνες αργότερα, το Φθινόπωρο του 1956 θα κυκλοφορούσε την πρώτη του ταινία, "Love me Tender". Δε θ' αργούσε πολύ ακόμα να λάβει το προσωνύμιο The King.

>>>

Σαν σήμερα πριν 34 χρόνια, το ζεστό απόγευμα της 16ης Αυγούστου 1977, είχε προγραμματιστεί πτήση του από το Μέμφις για την έναρξη μιας νέας περιοδείας. Μιας περιοδείας που θα τον έβγαζε από το σκοτεινό φαύλο κύκλο των καταχρήσεων και της παρακμής στην οποία περιδινόταν. Αυτό ήλπιζε τουλάχιστον. Η περιοδεία ποτέ δεν ξεκίνησε. Σ' αυτή την πτήση ποτέ δεν επιβιβάστηκε.

Το τηλέφωνο του Alfred Wertheimer χτύπησε πολλές φορές εκείνο το βράδυ. Το περιοδικό Time του ζήτησε όλο του το φωτογραφικό αρχείο που ήταν σχετικό με τον αδικοχαμένο Elvis. Ανάμεσά τους και «Το φιλί»!

* Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Alfred Wertheimer. Τις βρήκα εδώ.
** Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από σχετικό άρθρο στην εφημερίδα «Τα Νέα», της 10ης Αυγούστου 2011. Διαβάστε το εδώ.

(Οι δαπάνες του κράτους είναι το πρόβλημα) ή Μια τρύπα στο νερό!

 * του Στέφανου Μάνου

Τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου το υπουργείο Οικονομικών έδωσε στη δημοσιότητα τα μηνιαία ταμειακά στοιχεία του κράτους για το πρώτο εξάμηνο του 2011. Τα στοιχεία αναδημοσιεύτηκαν στην «Καθημερινή». Παρατήρησα ότι ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν. Αντιγράφω: τα συνολικά έσοδα του κράτους το πρώτο εξάμηνο έφθασαν τα 22.539 εκατ. ευρώ. Τα συνολικά έξοδα 38.938. Το πρώτο εξάμηνο του 2011 δημιουργήθηκε έλλειμμα 16.399. Για τόκους πληρώθηκαν 7.009. Έτσι προκύπτει πρωτογενές έλλειμμα 9.390. Έτσι διαμορφώθηκε η πραγματικότητα το πρώτο εξάμηνο του 2011. Παρά τις περικοπές μισθών και συντάξεων, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι τηρείται η σχέση 1 προς 5, παρά τις υποσχέσεις εξυγίανσης στον χώρο της Υγείας. 9.390 έφθασε το ταμειακό πρωτογενές έλλειμμα -σε καθεστώς Μνημονίου- το πρώτο εξάμηνο του 2011! Αλλά και αυτή η πραγματικότητα είναι ωραιοποιημένη. Διότι το κράτος δεν εξοφλεί τους προμηθευτές του. Το κράτος χρωστάει 6.629 εκατ. ευρώ σε καθυστέρηση πέρα των τριών μηνών. Αν είχε εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του εγκαίρως θα διογκώνονταν αντιστοίχως οι δαπάνες.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα η κυβέρνηση κλείνει πεισματικά τα μάτια. Δεν θέλει να τη δει, δεν θέλει να την καταλάβει. Δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτήν, δεν θέλει να την εξηγήσει. Σε λάθος δρόμο, με κλειστά τα μάτια, προχωράει ο νέος υπουργός Οικονομικών, σπαταλώντας -εκτός από τα χρήματα των φορολογουμένων- το όποιο πολιτικό κεφάλαιο διαθέτει.


Κύριε υπουργέ των Οικονομικών τα έξοδα είναι το πρόβλημα. Με αυτά πρέπει να ασχοληθείτε και όχι με όσα σας σερβίρουν οι συστηματικά ασυνάρτητες φορολογικές υπηρεσίες του υπουργείου σας. Τι τον θέλει ο υπουργός Οικονομικών τον διάλογο για το νέο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα ή τις ανακοινώσεις για αποδοτικότερη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας; Φαντάζεται ότι μπορεί να αυξήσει τα έσοδα κατά 100% για να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα το 2012, όπως άλλωστε έχει διαβεβαιώσει τους πιστωτές της η Ελλάδα! Μόνον αν περικοπούν αλύπητα οι κρατικές δαπάνες μπορούμε να ελπίζουμε. Κάθε, μα κάθε, δαπάνη που δεν είναι απολύτως αναγκαία για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας πρέπει να καταργηθεί. Από μόνη της μια τέτοια δραστική περικοπή των κρατικών δαπανών θα σηματοδοτήσει την αλλαγή πλεύσης της Ελλάδας. Θα στείλει το μήνυμα στους πολίτες και στις οργανωμένες συμμορίες που λυμαίνονται το κράτος των επιδοτήσεων και των ενισχύσεων να ξεχάσουν όσα γνώριζαν για το ελληνικό κράτος.


Έχω γράψει αναρίθμητες φορές στην «Καθημερινή» για την ανάγκη δραστικής περικοπής των κρατικών δαπανών. Σε σημείο που το ζήτημα έχει γίνει ανιαρό. Αλλά τι πρέπει να κάνω; Να αγνοήσω ότι οδηγούμεθα σε χρεοκοπία; Σε κανέναν δεν αρέσει η περικοπή δαπανών. Δεν αρέσει στην οικογένεια που, επειδή αντιμετωπίζει δυσκολίες, περιορίζει τις δαπάνες της. Δεν αρέσει στον επιχειρηματία που αναγκάζεται να απολύσει μερικούς υπαλλήλους του για να σώσει την επιχείρησή του. Δεν αρέσει στους υπουργούς που θα δυσαρεστήσουν τους ψηφοφόρους τους. Μπορεί να μην αρέσει, αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Όσο πιο γρήγορα αρχίσει η περικοπή των δαπανών, τόσο λιγότερο επώδυνη θα είναι.


Ειδικώς, στην Ελλάδα η περικοπή των κρατικών δαπανών, πέρα από το δημοσιονομικό όφελος, θα έχει και άλλες ευεργετικές συνέπειες. Διότι αν για μια δουλειά απαιτούνται 10 δημόσιοι υπάλληλοι και απασχολούνται 30, μοιραία ο ένας μπλέκει στα πόδια του άλλου. Μοιραία αυξάνεται η γραφειοκρατία, καθώς και οι 30 πρέπει κάτι να κάνουν. Οι υπάλληλοι αντιστέκονται στην εισαγωγή σύγχρονων ηλεκτρονικών μεθόδων, επειδή φοβούνται ότι θα καταστεί πασιφανές ότι περισσεύουν. Στην Αγγλία ή τη Σουηδία η ανανέωση των διαβατηρίων ολοκληρώνεται στο Διαδίκτυο και το διαβατήριο φθάνει ανανεωμένο με το ταχυδρομείο. Στην Αγγλία, μάλιστα, έναντι αυξημένης αμοιβής το νέο διαβατήριο μπορεί να εκδοθεί σε μια μόλις ημέρα. Εδώ, στην Ελλάδα, απαιτείται η προσωπική εμφάνιση στο Αστυνομικό Τμήμα, η μετάβαση σε «εγκεκριμένο» φωτογράφο και τέλος η -παρανοϊκής έμπνευσης- υποχρέωση μετάβασης στην εφορία για την αγορά παραβόλων. Δεκάδες φορές απαιτείται η ιδιόχειρη εγγραφή των ιδίων στοιχείων σε διάφορα χαρτιά που, αν γίνονταν ηλεκτρονικά, θα γράφονταν μια μόνο φορά. Αν αντιγράφαμε (χωρίς ελληνοποίηση) την αγγλική μέθοδο έκδοσης διαβατηρίων θα βελτιωνόταν θεαματικά η εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά θα περίσσευαν μερικές εκατοντάδες υπάλληλοι που όμως δεν θέλουν να… περισσέψουν.


Κάθε βράδυ οι τηλεσχολιαστές «εξηγούν» στον ελληνικό λαό ότι για τα προβλήματά μας ευθύνονται οι αχαλίνωτες αγορές και η βραδύτητα με την οποία παίρνει αποφάσεις η Ε.Ε. Έμμεσα «εξηγούν» ότι τα προβλήματά μας είναι εξωγενή. Ενώ δεν είναι. Σε τι φταίνε οι αγορές και η κ. Μέρκελ αν εμείς ξοδεύουμε 38.938 εκατ. ευρώ συν τα χρωστούμενα 6.629 εκατ. τη στιγμή που τα έσοδά μας είναι 22.539 εκατ.; Πού στον Μαρξ διάβασαν οι κομμουνιστές ότι τα δανεικά είναι ανεξάντλητα;


Η κυβέρνηση δεν ασχολείται με τις δαπάνες. Μόνο με τους φόρους. Και η Ν.Δ. δεν ασχολείται με τις δαπάνες. Θέλει να μειώσει τους φόρους. Όταν δεν ασχολούνται με τους φόρους, τσακώνονται για το ποιος πρώτος μίλησε για το ευρωομόλογο (νέα δανεικά για να πληρωθούν οι συνεχώς διογκούμενες δαπάνες). Με όση βεβαιότητα έχω ότι το φθινόπωρο θα διαδεχθεί το καλοκαίρι, με άλλη τόση διατυπώνω την άποψη ότι ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ν.Δ. θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των περιττών κρατικών δαπανών.

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» την 12η Αυγούστου 2011. Θα το βρείτε εδώ.

Διαβάζω τα παραπάνω και μου 'ρχονται στο νου -ελαφρώς παραποιημένοι- στίχοι από το κατά τ' άλλα υπέροχο ποίημα του Καββαδία «Θεσσαλονίκη»:
Άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή
τυφλή κυβέρνηση μας οδηγάει
σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

Ο Κροίσος και ο Σόλων


-Η ιστορία όπως μας τη διέσωσε ο Ηρόδοτος-
 
Ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος ήταν ξακουστός σε όλο τον αρχαίο κόσμο για τα αμύθητα πλούτη του. Από τους φόρους που του έδιναν οι ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας και από τα χρυσωρυχεία του Πακτωλού ποταμού γινόταν όλο και πιο πλούσιος και πιο περήφανος για τα πλούτη του. Πίστευε μάλιστα ότι δεν υπήρχε πιο ευτυχισμένος άνθρωπος από αυτόν στον κόσμο.

Κάποτε τον επισκέφτηκε ο Σόλων, ένας από τους σοφούς της αρχαιότητας, τον οποίο δέχτηκε πολύ φιλόξενα. Διέταξε μάλιστα μερικούς σκλάβους να δείξουν στο φιλοξενούμενο τους θησαυρούς και τη χλιδή του. Αφού, λοιπόν, του έδειξε τους αμύθητους θησαυρούς του, τον ρώτησε ποιος ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που είχε γνωρίσει στον κόσμο, περιμένοντας από τον Σόλωνα ότι θα ανέφερε τη δική του μεγαλοσύνη! Ο Σόλων αποφεύγοντας να κολακεύσει το βασιλιά αποκρίθηκε: «Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ ήταν ένας Αθηναίος βασιλιάς που λεγόταν Τέλλος.»

Ο βασιλιάς απόρησε με την απάντηση και τον ρώτησε γιατί κρίνει αυτόν ως τον πιο ευτυχισμένο.

«Για δυο λόγους», είπε ο Σόλων. «Απέκτησε καλούς και άξιους γιους, έζησε για να δει να γεννιούνται τα παιδιά των παιδιών του, όλα γερά και υγιή. Κι έπειτα τη ζωή του τη σφράγισε ένας ένδοξος θάνατος. Πολέμησε και πέθανε σαν στρατιώτης και οι Αθηναίοι τον έθαψαν με μεγάλες τιμές και δόξα.»

Ο Κροίσος τότε τον ρώτησε ποιον γνωρίζει δεύτερο πιο ευτυχισμένο άνθρωπο, όντας σίγουρος ότι θα έπαιρνε τουλάχιστον τη δεύτερη θέση.

Ο Σόλων, όμως, ανέφερε τότε δύο νέους, δυο αδέρφια από το Άργος, τον Κλεόβη και τον Βίτωνα. Οι Αργείοι τιμούσαν ιδιαίτερα τη γιορτή της Θεάς Ήρας. Όταν μια χρονιά βρέθηκε μεγάλη ανάγκη να μεταβεί η μητέρα των δύο νέων στο ναό της Ήρας, έτυχε τα βόδια που θα την πήγαιναν με την άμαξα να μην έχουν γυρίσει από τα χωράφια. Έτσι τα δυο αδέρφια ζεύτηκαν τα ίδια την άμαξα και πήγαν τη μητέρα τους στο ναό διανύοντας μια πολύ μεγάλη απόσταση. Όσοι είδαν αυτό το γεγονός συνεχάρησαν τα δυο αδέρφια για την πράξη τους. Η δε μητέρα προσευχήθηκε στην θεά Ήρα να έχουν τα παιδιά της τη μεγαλύτερη ευλογία που μπορεί να έχει θνητός άνθρωπος. Τα δυο αδέρφια αποκοιμήθηκαν μέσα στο ναό και δεν ξύπνησαν ποτέ. Οι Αργείοι μάλιστα έφτιαξαν τα αγάλματα των δύο αδερφών και τα αφιέρωσαν στους Δελφούς ως σημάδι σεβασμού προς δύο άριστους άνδρες.

Ακούγοντας την ιστορία ο Κροίσος θύμωσε με τη δεύτερη απάντηση του Σόλωνα και προτού τον διώξει ξέσπασε: «Ωραία όλα αυτά Αθηναίε φίλε μου, αλλά τι έχεις να πεις για τη δική μου ευτυχία;»

Τότε ο σοφός Αθηναίος του αποκρίθηκε με μια φράση που έμεινε στην ιστορία: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Τα μεγάλα πλούτη δεν κάνουν τον άνθρωπο περισσότερο ευτυχισμένο απ’ ότι μια μέτρια περιουσία. Μη θεωρήσεις κανέναν ευτυχή, πριν γνωρίσεις το τέλος του.

Αυτά τα λόγια δεν έδωσαν καθόλου χαρά στον Κροίσο και αποχαιρέτησε τον Σόλωνα περιφρονώντας τον.

Σύντομα, όμως, μετά την αναχώρηση του Σόλωνα πλήθος συμφορών βρήκαν τον Κροίσο. Ο γιος του ο Άτης σκοτώθηκε στο κυνήγι και ο ίδιος αργότερα νικήθηκε από το βασιλιά των Περσών Κύρο και αιχμαλωτίστηκε. Την ώρα που τον είχαν ανεβασμένο στην πυρά για να τον κάψουν, ο Κροίσος θυμήθηκε τα λόγια του Σόλωνα και φώναξε μετανιωμένος τρεις φορές «Σόλων! Σόλων! Σόλων!». Ο Κύρος που τον άκουσε, ζήτησε να μάθει τι σήμαινε η επίκληση αυτή. Ακούγοντας την ιστορία, χάρισε στον Κροίσο τη ζωή και μάλιστα τον κράτησε κοντά του ως έμπιστο φίλο και σύμβουλό του.

* Στο Σόλωνα οφείλουμε άλλες δύο γνωστές ρήσεις: «Γηράσκω δ' αιεί πολλά διδασκόμενος» και «Μηδέν άγαν» (τίποτα με υπερβολή).

** Στη φωτογραφία (πίνακας του Φλαμανδού Willem de Poorter) ο Κροίσος επιδεικνύει στο Σόλωνα τα πλούτη του..

*** Η ιστορία αναρτήθηκε και στο εξαιρετικό εκπαιδευτικό blog: oiko.wordpress.com του επίκ. καθηγητή της ασπαίτε Α. Οικονόμου.

Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

Η μέσα αλήθεια

* της Νίνας Κουλετάκη

Είναι μια σκηνή στο «A Few Good Men», όπου ο Jack Nicholson υποδυόμενος τον Col. Nathan R. Jessep, την ώρα που δίνει κατάθεση και τον πιέζουν για την αλήθεια, λέει:

"You can't handle the truth"

Αυτή η πρόταση, αν και ειπωμένη από τον «κακό» του έργου είναι, δυστυχώς, απόλυτα ακριβής.
 
Υπάρχουν φορές που όλα σου τα κύτταρα φωνάζουν την αλήθεια, που κάθε τρίχα από τα μαλλιά σου τη γνωρίζει, που είναι γραμμένη με ανεξίτηλα γράμματα στα φυλλαράκια της καρδιάς σου. Την αισθάνεσαι εκεί, βαθιά στην ψυχή σου, κι όσο κι αν την αντιμάχεσαι, ξέρεις πως έτσι είναι.

Πολλές φορές δεν τη θέλεις την αλήθεια αυτή, δε σε συμφέρει, σε πονάει, σε ξεσκίζει, σε διαλύει. Εύχεσαι να μην υπήρχε, να μεταλλασσόταν σε ψέμα, γιατί δεν μπορείς να την παραδεχτείς.

Προσπαθείς να την αγνοήσεις, εθελοτυφλείς, υποκρίνεσαι. Για την αποφυγή αυτής της αλήθειας πας στους ψυχιάτρους και μπουκώνεσαι χάπια, γι’ αυτήν περνάς τόσες ώρες στα μπαρ πίνοντας ό,τι πίνεται –και πολλές φορές κι αυτά που δεν πίνονται-, γι’ αυτήν καις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης που παίζει αδιάκοπα –αδιάφορο τι-, γι’ αυτήν καταπονείς τους καρπούς σου στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή, γι’ αυτήν χώνεσαι στο καβούκι που το λένε ρουτίνα και που εσύ ονομάζεις ασφάλεια. Για να κρυφτείς από την ανελέητη, άσχημη αλήθεια, που η ψυχή σου αναγνωρίζει πολύ πριν από το νου σου.

Και τα καταφέρνεις; Φυσικά και όχι. Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί απ’ την αλήθεια για πολύν καιρό, κανένας δεν μπορεί να παίξει μαζί της και να βγει νικητής. Είναι εκεί, σε παραμονεύει, και ό,τι κι αν κάνεις για να την αποφύγεις θα βρει την κατάλληλη στιγμή να σου χιμήξει. Θα σε σαρώσει σαν ένας από αυτούς τους τυφώνες με τα γυναικεία ονόματα, θα σε αρπάξει και θα σε ανεβάσει ψηλά, μόνο και μόνο για να σε αφήσει, στη συνέχεια, να πέσεις σε βάραθρο άγριο και σκοτεινό. Και θα γίνεις κομμάτια.

Σώσου, λοιπόν. Όταν θα νιώσεις τη μέσα σου αλήθεια παραδέξου τη. Είναι προτιμότερο να πονέσεις όταν πρωτοκάνει την εμφάνισή της, παρά να ζήσεις μιαν επίφαση ζωής για να καταλήξεις στο γκρεμό. Σώσου. Στο φωνάζω.

Με ακούς ή είναι πολύ βαθύ το βάραθρο που βρίσκομαι;

* Η Νίνα Κουλετάκη είναι iδρυτικό μέλος και γραμματέας της Ε.Λ.Σ.Α.Λ. (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας). Το παραπάνω κείμενο είναι από το blog της, το βρήκα εδώ.