Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2021

silly games

 

[♪] Oh, baby
everytime I hear your name [/♪]

 

Την ώρα που η σιγανή μουσική ενώνεται με τα τύμπανα σε ύφος ρέγκε, αρχίζουν να λικνίζονται νωχελικά στον ρυθμό, στους ήχους. Η σάλα, η μουσική, η διάχυτη ερωτική ατμόσφαιρα, και τα σώματα δυο-δυο να χορεύουν ενωμένα, παραδομένα στο υπνωτιστικά αισθησιακό παρόν τους. Χέρια αιωρούμενα να περιγράφουν τις νότες, χέρια που αγγίζουν να περιγράφουν το αντικρινό κορμί· τα πόδια σταθερά στο πάτωμα, μα ακούραστα στη ζεστασιά του λικνίσματος πλεγμένα. Είναι και τα κεφάλια που γέρνουν στη ζήση της στιγμής, τα μάτια που γεύονται πιο καλά ασφαλισμένα. Νοτίζει η γλώσσα τα αδρόσιστα χείλη, που πόθο να σμίξουν με τα απέναντι έχουν.


[♪] Oh, baby
It's a tragedy that you hurt me
We don't even try [/♪]


Και μετά αγκαλιάζονται. Τα μαλλιά της στον ώμο του, στο λαιμό της τα φιλιά του. Μια σταγόνα την πλαϊνή ταπετσαρία αυλακώνει· πράγματι, είναι φορές που και οι τοίχοι ιδρώνουν. Οι κινήσεις σταματούν, ζεστές οι ανάσες το δέρμα χαϊδεύουν. Πώς ο χρόνος να μη χάσει μια στιγμή, πώς της καρδιάς ο παλμός να μη χάσει έναν χτύπο, όταν η μουσική πρόταση φτάνει στην κορύφωσή της.


[♪] I know you feel the same
I can see it in your eyes [/♪]


Σε λίγο το τραγούδι τελειώνει, τα σώματα ξεκολλάνε, κι από ένα ντροπαλό χαμόγελο φωτίζει τα ξαναμμένα πρόσωπα.


***


Σε σένα που δεν το είδες γιατί ίσως η τύχη δεν σ' άφησε, σε όλους μας που φέτος δεν το βιώσαμε γιατί ένας αόρατος σπόρος δεν μας άφησε, σου μετέφερα με γράμματα μια σκηνή, ένα τραγούδι, έναν αισθησιακό χορό από το "Lovers Rock", της μίνι σειράς Small Axe του Steve McQueen, ο οποίος μας πλημμύρισε με κάθε δυνατό οπτικοακουστικό τρόπο αυτά που χάσαμε τον χρόνο που πέρασε· τα τρυφερά αγγίγματα, τις μουσικές αγκαλιές, των κλειστών ματιών τα όνειρα, των χειλιών το γλυκό μοίρασμα, την απάνεμη κρυψώνα του λαιμού του αγαπημένου προσώπου.


[♪] But I've got no time to live this lie
No, I've got no time to play your silly games [/♪]


Είναι χρόνος, πια, το ανόητο αυτό παιχνίδι να τελειώνει· νομίζω.


Janet Kay, "Silly Games", by Dennis Bovell

 

* Το κείμενο αποτέλεσε συμμετοχή στο κάλεσμα του περιοδικού Cinematek σε μια ειδική έκδοση με θέμα Ο κόσμος που λιώνει. Η ευθύνη για τη μη πρόκριση ανήκει αποκλειστικά στον συντάκτη του :-(

 

Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2021

εδώ· μαζί σου

θα μετρήσουμε μέχρι το τρία
και θα πούμε ταυτόχρονα
το αγαπημένο μας μέρος στη γη

ένα

δύο

τρία

.

.

.


εδώ

.

.

.


μαζί σου

 

* The Boy, Το αγαπημένο μας μέρος στη γη.

 

 

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2020

η βαρύτητα και ο νόμος της αγάπης

Έτσι, τελικά, σώθηκα· επειδή κι οι δυο τους πήραν τους δρόμους και με γύρευαν. Εκείνη την εποχή βέβαια δεν το ήξερα, τώρα όμως, ξέροντας όσα ξέρω, μου είναι αδύνατο να ξαναθυμηθώ εκείνες τις μέρες χωρίς να με κατακλύζει η νοσταλγία για τους φίλους μου.

Κατά μία έννοια αυτό μεταβάλλει την πραγματικότητα των όσων βίωσα. Μόλις πήδηξα από την άκρη άκρη ενός γκρεμού και τότε, ακριβώς τη στιγμή που θα συντριβόμουν στα βάθη του, συνέβη ένα εξαιρετικό γεγονός· έμαθα ότι υπήρχαν άνθρωποι που με αγαπούσαν. Το να σε αγαπούν μ' αυτό τον τρόπο κάνει όλη τη διαφορά. Αυτό δεν μειώνει τον τρόμο της πτώσης, δίνει όμως μια νέα προοπτική στο νόημα του τρόμου.

Είχα πηδήξει από την άκρη του γκρεμού, και τότε, ακριβώς την τελευταία στιγμή, κάτι πρόλαβε και με άρπαξε στον αέρα. Αυτό το κάτι το ορίζω ως αγάπη. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να ανακόψει την πτώση ενός ανθρώπου, το μόνο πράγμα που είναι τόσο ισχυρό ώστε να ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας.

 

* Σου διάβασα ένα ελάχιστο απόσπασμα από το σπαρακτικό μυθιστόρημα του Paul Auster, Το παλάτι του φεγγαριού, εκδ. Μεταίχμιο.



Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2020

γλυκιά βροχή

Ακούς; Έξω βρέχει.
Αλλά η βροχή αυτή δε ρίχνει μόνο νερό,
ρίχνει μαζί μικρούς κύβους από ζάχαρη·
είναι μια βροχή σερμπέτι.
Θα γλυκαθούν η γη και τα φυτά·
κάπως θα γλυκάνουν για λίγο οι άνθρωποι.
Μακάρι να γλυκάνει κι η καρδιά σου.
Αμφιβάλλω βέβαια - δεν πειράζει.
Τουλάχιστον κάθε κύτταρο του κορμιού σου
θα το ποτίσει το ζαχαρωμένο νερό.
Και το φθινόπωρο που θα σ’ αγκαλιάσει
θα γλυκαθεί σαν τρυφερός εραστής μαζί σου.

Ήταν οι «Κύβοι φθινοπωρινής ζάχαρης», του Αλέξανδρου Αραμπατζή, δικηγόρου και ποιητή, τους βρήκα εδώ.

 

 

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2020

πρέπει να σώσουμε ό,τι αγαπάμε

 

«Προς τον Αντρές, σε κάποιο μέρος του βορρά:

Μαλ..., εδώ εμείς σε θυμόμαστε. Σ' αγαπάμε ακόμα και νομίζω πως θα σ' αγαπάμε πάντα. Λέει ο Κούνελος ότι ο χρόνος περνάει, εγώ όμως πιστεύω πως αυτό είναι ψέμα. Αν τυχόν όμως είναι αλήθεια, μακάρι να συνεχίζεις κι εσύ εκεί πέρα να μας αγαπάς, γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να χαθούν. Και αν χαθούν, τότε την έχουμε όντως ... . Έχουμε σχεδόν χάσει τα πάντα, όμως πρέπει να σώσουμε ό,τι αγαπάμε. Είναι βράδυ και είμαστε εντελώς πίτα, γιατί καθόμαστε και πίνουμε ρούμι στο Κοχίμαρ: ο Κοκκαλιάρης που πια δεν είναι κοκκαλιάρης, ο Κούνελος που δεν είναι ιστορικός, κι εγώ που πια δεν είμαι αστυνομικός και εξακολουθώ να μην μπορώ να γράψω μια ιστορία απλή και συγκινητική. Αληθινά απλή και συγκινητική.

Κι εσύ; Τι είσαι και τι δεν είσαι; Σου στέλνουμε μια αγκαλιά και άλλη μια για τον Χέμινγουεϊ, αν τυχόν τον βλέπεις πουθενά εκεί πέρα. Όταν λάβεις αυτό το μήνυμα, να μας επιστρέψεις τη μποτίλια, αλλά γεμάτη»,

και υπέγραψε, Μάριο Κόντε, για να περάσει μετά το χαρτί στον Κοκκαλιάρη και στον Κούνελο που υπέγραψαν το όνομά τους. Με προσοχή ο Κόντε τύλιξε το χαρτί και το έσπρωξε μέσα στη μποτίλια, βύθισε το φελλό στο στόμιο και τον χτύπησε με την παλάμη για να τη σφραγίσει εντελώς. Ο Κόντε κοίταξε τη θάλασσα, απέραντη, ταγμένη να ανοίγει αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους και στις καλύτερες αναμνήσεις τους και παρατήρησε τα επιθετικά βράχια του βυθού πάνω στα οποία μπορούσαν να συντριβούν όλες οι αυταπάτες και οι πόνοι ενός ανθρώπου. Ήπιε άλλη μια γουλιά, εις ανάμνησιν της λήθης, και ούρλιαξε με όλη τη δύναμη που είχαν τα πνευμόνια του.

Και τότε έβαλε φόρα στο μπράτσο του, τραβώντας το προς τα πίσω, και εκσφενδόνισε το μπουκάλι στο νερό. Το επιστολικό δοχείο, που κουβαλούσε στην κοιλιά του τις νοσταλγίες εκείνων των ναυαγών της στεριάς, έμεινε να επιπλέει κοντά στην ακτή, λάμποντας σαν ανεκτίμητο διαμάντι· μέχρι που ένα κύμα το τύλιξε και το πήρε μακριά, προς εκείνη τη σκοτεινή ζώνη όπου μπορεί κανείς να διακρίνει κάτι μόνο με τα μάτια της μνήμης και της επιθυμίας.


* Από το μυθιστόρημα του Λεονάρδο Παδούρα, Αντιός, Χέμινγουεϊ, εκδ. Καστανιώτη.



Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2020

ταξίδι στη χώρα των φιλιών

 
Δεν ξέρω αν το έχεις νιώσει ποτέ, να ταξιδεύεις για το «σπίτι» σου και να μην είσαι βέβαιος ότι «επιστρέφεις». Πηγαίνω ή γυρίζω; Έρχομαι ή φτάνω;
 

Επιστρέφω λοιπόν στο μεγάλο νησί και ανυπομονώ για την ώρα της αγκαλιάς και του «καλωσήλθες»· μα καλά, δεν χαιρετάτε εσείς εδώ; Πού είναι η προσμονή τόσων μηνών και τόσων τηλεφωνικών επαφών; Μα αντί για τον κόρφο, ένας αγκώνας προσφέρεται για καλωσόρισμα κι ένα αμήχανο χτύπημα πατ-πατ στην πλάτη.

Και μετά μπαίνω στο κλειστό από μήνες «σπίτι μου» και σκέφτομαι την αγκαλιά της κομπανιέρας στη μεγάλη πρωτεύουσα, «είμαι covid-free, μη φοβάσαι, έκανα το τεστ», μα εγώ δεν είμαι γλυκιά μου, «δεν μπορώ να μη σ' αγκαλιάσω»· σκέφτομαι τη διπλή αγκαλιά της κολλητής στη μεγάλη πόλη, «πότε θα σε ξαναδώ;»· σκέφτομαι το φιλί της μεγάλης μπουμπούς, «σ' αγαπώ νονέ», και τη μικρή μπουμπού την οποία έχω στερηθεί για μήνες· σκέφτομαι το τηλεφώνημα των αγαπημένων από τη μικρή πόλη, «εμείς εδώ κάνουμε αγκαλιές, πότε θα 'ρθεις;»· σκέφτομαι την κοινή σαλάτα στου Βασίλη τις προάλλες με την παλιοπαρέα, «δεν υπάρχει κόβιντ ρε». Σκέφτομαι κι εσένα και το μικρό σου σημάδι, ας πούμε στον λαιμό· που όταν το άγγιζα έλεγες ότι ήταν σαν να πήγαινε ευθεία στην καρδιά σου το φιλί.

Ξεφυλλίζω τους ατσάκιστους ταξιδιωτικούς οδηγούς που σκονίζονται στη βιβλιοθήκη και σκέφτομαι τα ακυρωμένα ανοιξιάτικα ταξίδια. Αν σπίτι, αν πατρίδα είναι το φιλί της μάνας - η αγκαλιά του πατέρα, τότε το μόνο ταξίδι που τώρα προσδοκώ είναι εκείνο στη χώρα των φιλιών και των αγκαλιών. Πότε θα διαλυθούν τα μάγια που μας κρατάνε ενάμιση μέτρο απόσταση· που κάνουν το βλέμμα να πέφτει παραιτημένο;
 
Πού χάθηκε το σπίτι μου, δεν ξέρω.
 
 
 
 

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2020

δεν ήμουν τέλειος

Σκατά.
 
Ήμουν κοντά. Ήμουν ερωτικός και φλογερός όσο το επέτρεπε η κίνηση στους δρόμους. Ήμουν ενδιαφέρων. Ήμουν ευγενικός. Ήμουν γενναιόδωρος. Ήμουν ανεκτικός. Ήμουν αστείος (αφού είναι τόσο αναθεματισμένα σημαντικό). Μοιραζόμουν ό,τι γινόταν να μοιραστώ (κι αυτό δεν είναι δυνατόν με όλα). Οι γυναίκες όσο μισούν άλλο τόσο αγαπούν την αδυναμία στους άνδρες, κι η θετική ανταπόκριση που είχα με έκανε να σκεφτώ πως ήμουν αδύναμος με τον σωστό τρόπο και όχι με τον λανθασμένο. Φυσικά, δεν ήμουν τέλειος σε καμιά από αυτές τις ανθρώπινες δεξιότητες, μια που ποτέ δε σκέφτηκα πως έπρεπε να είμαι. Στο έντυπο για την άδεια δεύτερου γάμου θα έπρεπε να γράφει: «Οι υπογράφοντες συναινούν πως κανείς από τους δύο δεν οφείλει να είναι τέλειος». Ως σύζυγος τα κατάφερα περίφημα. Περίφημα.
 
***

Ξέρεις, η καρδιά δε διακρίνεται απ' το πόσο αγαπάς, αλλά απ' το πόσο σ' αγαπούν οι άλλοι.


* Από το μυθιστόρημα του Richard Ford, Η χώρα όπως είναι, εκδ. Πατάκης.