un

Τις μικρές ώρες, τότε που η νύχτα έχει καλύψει τους πολλούς θορύβους άλλης μιας μάταια κοπιαστικής ημέρας, όταν το μόνο που ακούγω κάτω απ' τα σκεπάσματα είναι οι άγρυπνοι λυγμοί του σκύλου στην αυλή και κάποτε τα γουργουρίσματα του αθόρυβου ψυγείου στην κουζίνα· και λίγο προτού τα μάτια παραδοθούν στο γλυκό χνώτο του ύπνου, βάζω καμιά φορά και ακούω αυτή τη γαλήνια μελωδία, νανούρισμα και προσευχή και μοναξιά μαζί.

[♪]

Και ξεγελώ τον φόβο μου, ότι υπάρχει τελικά ομορφιά σ' αυτόν τον κόσμο.

Και κάποιες φορές κοιμάμαι πριν τελειώσει.

Μα κάποιες φορές τελειώνει πριν κοιμηθώ. Εκείνες ακριβώς τις ώρες, σε σκέφτομαι.

το δύσκολο

Όπως κι αν έρθουνε τα πράγματα
όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες
πάντα μπορεί κανείς να ερωτεύεται.
Το δύσκολο είναι να αγαπάς.

* του Τίτου Πατρίκιου, από τη συλλογή 'Συγκατοίκηση με το παρόν'.

ένας Kobe η χαρά μου

Θυμάμαι όταν ήμαστε μικροί και ρίχναμε σουτάκια στις μπασκέτες της γειτονιάς ή στήναμε "θρεί ον θρεί" στα γηπεδάκια του σχολείου, φωνάζαμε «..και σουτάρει ο Μπάνε» όταν έφευγε η μπάλα απ' τ' ακροδάχτυλα. Ή αντίστοιχα «..ο Γκάλης» ή «..ο Φάνης» ανάλογα με τις οπαδικές προτιμήσεις ή φυσικά «Σούμποτιτς για τρεις..» όταν βαρούσαμε απ' τη γωνία και η μπάλα κατέληγε κάπου πίσω απ' το ταμπλώ ή έβγαινε με περίσσεια δύναμη άουτ από την άλλη πλευρά.

Στα mid '00s στην κατασκήνωση, όμως, όλα μα όλα τα παιδιά ένα όνομα είχαν στα χείλη τους. Και στις φανέλες τους, φυσικά, αρκετά από αυτά.
«Κόμπε για τρειιιιιις!»
«Σπάσιμο της μέσης και Κόμπε για δύο..»
«Φεύγει στον αιφνιδιασμό και Κόμπε αφήνει τη μπάλα στο καλάθι».

Το Νεραϊδοχώρι σε τίμησε θρύλε Κόμπε, έτσι, με -ε στο τέλος, όπως σου έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια. Και ήσουν εκεί, κάθε χρόνο, στα best-of της καλοκαιρινής σεζόν.

Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις και την παρουσία σου στ' αμέτρητα μονά· ψήλωνες περισσότερο το μπόι μας, έμπαιναν και καναδυό κουφά παραπάνω.
Ώρα καλή.

nobody's second choice

[♪] Get through this night

there are no second chances [/♪]

- Better than when we were married.
- How about that?
- It isn't always there for us. Maybe that's why it's good.
- Yeah, well.. I mean.. we're older now.
- Older is better?
- More like smarter. You know. I mean, maybe if, maybe if we'd been what we are now back then things would have played out differently. Just something to think about.
- I guess. But now it is what it is, Vin.

- Hm. Why, you don't think we could, though?
- I think it's like we took what we had, and we dropped it on the floor, like it was some old teacup or something.
- Hm.
- And now, with the kids grown and the years gone, we could sit there on the floor with the glue and put it all back together again, every piece where it needs to go. And then, at the end, after all that work, you'd still see all the cracks and the missing pieces. You and Abby?
- Nah.

- Nobody wants to be anybody's second choice, Vin. That never works.
- Easier to just.. buy a new teacup?
- Yeah. Easier.

* Andrea and Vincent, The Deuce, 3rd season - 7th episode, "That's a wrap"

Μάντεψε ποιος

[♪] Heart of gold [/♪]

​​Θυμάστε όταν ήμαστε παιδιά, ερχόταν κάποιος από πίσω μας, έκλεινε τα μάτια μας με τις παλάμες του και το παιχνίδι ξεκινούσε, να προσπαθούμε να σκεφτούμε ποιος ήταν αυτός που μας αγκάλιαζε κρυφά. Οι πρώτες μαντεψιές ήταν οι πιο προφανείς, των κοντινών φίλων, των κολλητών. Στις επόμενες ο νους διερευνούσε μακρινές εκπλήξεις. Μήπως ο ένας; Μήπως ο άλλος; Ή άραγε εκείνη; Όσο πιο πολύ κρατούσε η σιωπή του κρυμμένου, τόσο πιο δύσκολη ήταν και η σωστή πετυχεσιά. Κι έμενε πάντα ο φουντωμένος πόθος μην ήτανε άραγε το κορίτσι ή το αγόρι που είχαμε κρυφά ερωτευτεί. Μα στους διάφανους κοντινούς μας δεν πήγαινε εύκολα η σκέψη.

Δεν ξέρω τι μας εκνεύριζε περισσότερο όταν δυσκολευόμασταν να βρούμε τον "ένοχο", που χάναμε και βρισκόμασταν σε αδιέξοδο μνήμης ή ότι συνειδητοποιούσαμε τη φτώχεια μας σε ανθρώπους σημαντικούς και αγαπημένους.

***

Πόσους θα θυμόμασταν να αριθμήσουμε σήμερα αν μας έκλειναν τα μάτια; Μέχρι πού θα πήγαινε ο νους μας; Η καρδιά μας; Ή μήπως «στενεύουν τα περάσματα κι οι φίλοι μου φαντάσματα» για να μνημονεύσω τον Θάνο που θα μας λείψει. Ή το εγώ μας συμπλήρωσε όλα τα κενά της ζωής και ζορίζεται να χωρέσει άλλον.

Αγαπημένοι μου, μες στο δυο-φορές-20 συνεχίζουμε φωτισμένοι το δικό μας άδειασμα, αφήνοντας χώρο για να αναπαύεται δίπλα μας η παρουσία των αγαπημένων μας. Αυτό σας εύχομαι.

Κι ας μην είναι πάντα πετυχημένη η μαντεψιά.

There are some people out there

You're right.
I hate people.
I'm scared of them.
I've been scared of them practically my whole life.
People I loved, people I trusted.. have done their absolute worst to me.
And for a long time, that's all I ever knew.
 
[...]
 
But then there are some people out there..
And it doesn't happen a lot.
It's rare.
But they refuse to let you hate them.
In fact, they care about you in spite of it.
And the really special ones, they're relentless at it.
Doesn't matter what you do to them.
They take it and care about you anyway.
They don't abandon you, no matter how many reasons you give them.
No matter how much you're practically begging them to leave.

And you wanna know why?
Because they feel something for me that I can't.
They love me.
And for all the pain I've been through, that heals me.
Maybe not instantly.
Maybe not even for a long time, but it heals.
And, yeah, there are setbacks.
We do fucked up things to each other.
And we hurt each other, and it gets messy, but that's just us, in any world you're in.
 
And, yeah, you're right.
We're all told we don't stand a chance, and yet we stand.
We break, but we keep going, and that is not a flaw.
That's what makes us.

So, no, I will not give up on this world.

* Mr Robot, 4th season, 11th episode, "eXit"

καρδιά μου τρέχα

«Πάμε μωρή αεκάρα!»
«Ναι ρε αρρώστια!»
«Διπλό απόψε στο οάκα»
...

***

Σύντομος διάλογος μεταξύ μαραθωνοδρόμων, λίγο μετά την Αγία Παρασκευή, όταν πλέον είχε ξεκινήσει ο ευλογημένος κατήφορος. Είχα συναντήσει και την προηγούμενη φορά έναν δρομέα με τα χρώματα της αγαπημένης κιτρινόμαυρης. Ο διάλογος τότε, καθώς τον προσπερνούσα, είχε εξελιχθεί κάπως «πάμε ρε αεκάρα» (με τον ίδιο ενθουσιασμό) / «άντε να δούμε μωρέ». Είχα στενοχωρηθεί για λόγου του τότε· δεν ταιριάζει του αεκτζή η παραίτηση. Ο φετινός όμως με ξεσήκωσε. Ήμουν στη φάση των πολλών και μεγάλων προσπεράσεων, στην κατηφορική διαδρομή των τελευταίων δέκα χιλιομέτρων. Ένα διαρκές σλάλομ, ελιγμοί ανάμεσα σε καταπονημένους δρομείς που έτρεχαν ασταμάτητα τρεισήμισι ώρες ήδη και που είχαν παραδώσει τις έσχατες ανάσες τους στην τελευταία και χειρότερη ανηφόρα.

Τα είχε όλα η φετινή πορεία· ρεκόρ συμμετοχών, έντονους κόντρα νοτιάδες, βροχή πριν και κατά τη διάρκεια και φυσικά τις ίδιες καμπές, χεχ. Το team, όμως, είχε κι αυτή τη φορά αρχηγό, εμψυχωτή, συμβουλάτορα, μα πρωτίστως αγαπημένη παρέα. Κι ας μην είχε πολύ «ο Hal λέει..» φέτος· μάλλον έχουν εξαντληθεί τα τσιτάτα του. Τρέξαμε και φέτος ώμο με ώμο με την Φανή, που για ακόμη μία φορά έβαλε σωστό φρένο στις ορέξεις και στις δυνάμεις μου.
Είναι πολύ έντονο το δέσιμο μ' αυτόν που κοπιάζεις μαζί, που βρέχεστε και ιδρώνετε μαζί, που ανταλλάζετε τους χρόνους των σπλιτ απ' τα ρολόγια σας, που μοιράζεστε την τροφή και το μπουκάλι με το νερό, τις αγωνίες τις προπόνησης και τους πόνους του αγώνα, που μετράτε βήματα και αναπνοή λες και εξαρτάται το ζειν και των δυο σας απ' αυτό· πόσο μάλλον όταν είναι και χρόνια αγαπημένη φίλη.

Σοφά με συγκράτησε για τριάντα δύο χιλιόμετρα στον προσυμφωνημένο ρυθμό, κι ας ένιωθαν τα πόδια ασυγκράτητα να ορμήσουν στην άσφαλτο. Βγήκε το σωστό αρνητικό πέρασμα στο μισό του αγώνα, βγήκαν με σχετική άνεση και οι ανηφόρες, ώσπου στην καμπή της Αγίας Παρασκευής ήμουν έτοιμος για το ξεπέταγμα. Την κοιτάζω σκέφτομαι να δοκιμάσω να τρέξω μπροστά, μα πριν προλάβουν οι λέξεις να βγουν απ' τα χείλη, βγαίνουν κοφτές οι δικές της.

«Τώρα μπορείς να φύγεις,
δεν σε χρειάζομαι άλλο.
Άλλωστε,
και πέρυσι που δεν ήρθες
δεν σε χρειάστηκα..»

***

Είναι λίγες εβδομάδες πριν τον μαραθώνιο.
Είμαι στην Πάτρα, στο ενδιάμεσο της διαδρομής μεταξύ Ζακύνθου και Πειραιά.
Είναι στη μέση του πεζοδρόμου της Φεραίου και προτρέπει τους περαστικούς να δοκιμάσουν ένα νέο άρωμα.
Ψηλή, κοκκινομάλλα, διακριτικά χυμώδης, όμορφη, φιλική και ομιλητική. Με σταματάει.
«Μπορώ;»
«Μπορείτε;» Της επιτρέπω.
Της δίνω τον καρπό μου, δοκιμάζει με το πρώτο ψεκαστήρι.
«Σας αρέσει;»
«Μ' αρέσει».
Μου πιάνει τον άλλον καρπό, «θα δοκιμάσετε κι απ' αυτό;»
«Θέλω». Ψεκάζει.
Μυρίζω κάτι πολύ έντονο. Δακρύζω.
«Θέλετε να έρθετε στο κατάστημα να δοκιμάσετε όλη τη γκάμα μας;»
«Όχι».
«Μα γιατί;» με παράπονο που μοιάζει αληθινό.
«Γιατί δεν είναι ούτε λίγα λεπτά που γνωριζόμαστε και καταφέρατε να με κάνετε να δακρύσω».
Όπως όλες.

***

Άκου κει «δεν σε χρειάστηκα», χαχ!
Γυναίκες. Γυναίκες που περάσατε από δω. Ξέρουν να σε ετοιμάζουν, να σε φροντίζουν, να σε ανεβάζουν στο ύψος του αγώνα και μετά να σε κλωτσάνε το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο.

Γέλασα πολύ με την ατάκα της (ήξερα ακριβώς πώς μου το έλεγε) και έβαλα φτερά στα πόδια, μ' ευγνωμοσύνη που μου είχε κρατήσει τις δυνάμεις σαν να μην είχα ήδη τρέξει τόσες ώρες, τόσα στάδια, κι άλλη τόση που μ' ένιωθε τι είχα ανάγκη εκείνη την ώρα να κάνω. Ως τον τερματισμό που ήρθε και πάλι ξέπνοος, φορτισμένος έντονα από τους κόπους τόσων μηνών στο Ηράκλειο και τη Ζάκυνθο κι απ' τις προσωπικές εσώτερες μάχες που αρνούνται τον αναπαμό.

Πώς να μην ξεσπάσει το μέσα σε γροθιά στον αέρα, σε κραυγή, σε αγκαλιές, σε ασυγκράτητα δάκρυα που ξανάβρεχαν με αλμύρα το πρόσωπο. «Είσαι παλικάρι Νικόλα, μπράβο!», ένας άγνωστος που με βλέπει παραδομένο στα συναισθήματά μου. «Έκλαψες πάλι;», ο Κωστής. Μας περίμενε στην έξοδο, όπου βγήκαμε σώοι, ένα κομμάτι αγκαλιασμένοι, ολόκληροι καίτοι τσαλακωμένοι.

***

«Θα τους πατήσουμε ρε!»

Δεν ήρθε τελικά το διπλό στο οάκα· ήρθε και για την ομάδα ο κατήφορος, μα ποιος στ' αλήθεια νοιαζόταν. Εκείνη τη μέρα η μεγάλη καψούρα ήταν η ίδια η καρδιά. 

Καρδιά μου άντεξες και πάλι. Με ακολούθησες ως εδώ, ως το τέρμα. Σ' ευχαριστώ.

Γιατί κι εσύ όταν πας μπροστά, πάντα εγώ -με ξέρεις- τρέχω.